Verhaal bezoek 2010

Opnieuw op bezoek

Zes jaar is het geleden dat we met tranen in de ogen op het schoolpleintje van Kerun-Bagun stonden. En ook nu konden we de ontroering nauwelijks de baas. De geplande reis in de lente werd verhinderd door een vulkanische stofwolk die het Europese vliegverkeer lamlegde. Maar op 22 oktober 2010 staan we terug op Nepalese bodem. Na een paar dagen voorbereiding en vriendenbezoek melden we ons om 7 u ‘s ochtends aan in de vertrekhal van de “ domestic airport”. Om 14.30u stijgen we op richting Phaplu. Een aarden piste ergens in de heuvels van Solu-Kumbu. Eens geland gaat achter ons het mistgordijn dicht! We besteden nog anderhalve dag aan een bezoek aan het boeddhistische klooster-dorp Tubten Choling.

De volgende dag gaan we om 6.30 u op pad richting Kerun-Bagun : Mohan onze gids, Kamal onze drager en wij. Tegen 15 u worden we feestelijk ontvangen in het huis dat voor ons is vrijgehouden. Er zijn geen gastenverblijven in ‘t dorp, dus iemand heeft z’n huis ter beschikking gesteld en krijgt dus ook de ere-rol bij de welkomst-ceremonie. Kata’s, tikka’s en alles wat er bijhoort. Men heeft zelfs voor een paar flessen bier gezorgd! Ja ,‘t zijn belgen die eraan komen hé ………. . En dan naar de school. Hoewel we hadden afgesproken voor een zakelijk bezoek worden we opnieuw als grote weldoeners ontvangen op het schoolplein. De mooiste van de schooljuffen presenteert de show. De hoofdonderwijzer, het dorpshoofd, en ook Mohan, en ikzelf krijgen kans onze zeg te doen en dan worden wij werkelijk bedolven onder de “kata’s “ en bloemenkransen. Nog meer speeches en bedankingen en kadoo’s. Wij hebben pennen en potloden mee, een voetbal en een volley-ball en zelfs een net. Kwestie van ook de kinderen niet te vergeten. Wat hebben zij tenslotte aan de centen die ze niet eens te zien krijgen. En tegen dat het donker wordt moeten de schoolgebouwen nog bezocht worden. Bijgelicht met het schijnsel van mobiele telefoontjes en een paar zaklantaarns krijgen we zicht op de bestaande toestand. En dan terug naar ons woonhuis voor een vergadering die wat klaarheid moet brengen in heel het verhaal.

De gemeenschap

De leefgemeenschap van Bagun, één van de zeven wards (gehuchten) van Kerun, omvat zo’n 150 gezinnen. Het hoofdbestuur zetelt in Kerun , maar elk van de wards heeft eveneens een bestuurscomité, een jeugdcomité, een schoolcomité en de “moedergroep”. Zij die de touwtjes strak houden en over de financiën waken. De moeders beschikken op dit ogenblik over een derde van de donatie. De rest staat op de bank. Uitgaven zullen steeds gebeuren in algemeen overleg.

Schoolstructuur

Primary-school loopt over vijf jaar. De kindjes beginnen eraan op 5.6 of 7 jarige leeftijd. Stap maar in! Daarna kunnen nog eens vijf jaar secondary school , en dan 10+1 en 10+2.
Nadien volgt de High School: nog eens twee jaar. Dan hebben ze een “bachelor-degree”. In de hoofdplaats Kerun wordt dit niveau aangeboden. Of dat kan ook door zelfstudie, zoals Sangita, m’n sponsorkind in Pokhara doet, en dan examen gaan afleggen voor een jury. Wie dan nog wil doorgaan gaat naar de “university” en die met echt grote plannen studeren af in Indie of elders.

Kerun-bagun school

Op dit ogenblik is, dank zij de steun van onze vlaamse vrienden, de school in Kerun-Bagun uitgebouwd tot :primary school : dus vijf leerjaren en reeds twee volgende leerjaren van het niveau “secondary“. Daarvoor beschikt de school over de vijf lokalen die wij lieten bouwen en een kleiner lokaaltje in het oudere bestaande gebouw. Zes leerkrachten moeten dit geheel in goede banen leiden. Er is een potentieel van ongeveer 200 kinderen, die naar we begrepen niet regelmatig aanwezig zijn, maar de klasjes zitten evenwel dagelijks vol. Een deel van de kinderen komt uit de andere wards. De donatie die we dit maal meedroegen zal toelaten nog twee klassen bij te bouwen. Dan kan men ,mits de staat voor leerkrachten zorgt, de school uitbreiden tot 10 jaar. De “plus”jaren en de bachelor graad kunnen dan in Kerun gevolgd worden. Kerun ligt op een dik uur lopen van Bagun.

Nieuwe plannen

Wij denken dat hiermee de draagkracht van de school optimaal zal zijn. De rest van de middelen zal dan aangewend worden om de bestaande lokalen langs binnen verder af te werken. D.i. plafond en muren met hout bekleden. Een paar klassen zijn reeds afgewerkt met massieve planken, maar wij stelden voor om te onderzoeken of het niet mogelijk is een partij multiplex naar het dorp te brengen om de rest van de klassen aan de binnenkant stofvrij in te richten. De schoolborden , die nu bestaan uit een stuk gecementeerde muur die zwart geschilderd is kunnen dan ook vervangen worden door een houtpaneel met een laagje bordverf.

De hulppost

M’n oude idee om een hulppost op te richten is opnieuw ter sprake gekomen. Na Dasain, de belangrijkste feestperiode in Nepal, zal vergaderd worden over het belang hiervan voor de leefgemeenschap. En vervolgens kan onderzocht worden hoe het praktisch kan waargemaakt worden. Bouwen, huren of kopen van een lokaaltje. Beschikbaarheid van een operator? Dagelijks, deeltijds, … Op deze vragen moeten zijzelf een antwoord geven. Toelevering van middelen , zowel materieel als financieel is voor ons dan een nieuwe uitdaging die we voluit zullen aangaan.
En we zijn ervan overtuigd dat we opnieuw zullen kunnen rekenen op het vertrouwen van onze families, verwanten en vrienden. Een paar journalisten van een lokale krant en radiostation waren met ons meegekomen en zitten er met veel belangstelling bovenop. Een vraaggesprek met Mohan werd de volgende drie dagen regelmatig op de lokale radio uitgezonden en de reacties waren hartverwarmend. Een paar exemplaren van het krantje zullen ons per coerier nagestuurd worden.

Ten slotte

Om geen misverstanden in het leven te laten bij de lokale bevolking moeten wij hen duidelijk maken dat de middelen die wij voor hen verzamelen niet zomaar op te rapen zijn. Zij moeten weten dat wij, in het westen , wekelijks aangesproken worden om te delen van onze welstand. Zij moeten ook weten dat wij ons ook ingezet hebben om de school van onze kinderen van extra’tjes te voorzien. Dat wij werkuren hebben besteed om zandbakken en afdaken te bouwen, poetsbeurten en schilderwerken voor onze rekening namen op de vrije zaterdag. Dat niet alles tegen betaling moet gebeuren zodat de middelen optimaal kunnen benut worden. En ze knikken begrijpend. Goed , dan kunnen we met een gerust hart de terugweg aanvatten.
Wij trekken nog vier dagen door de nepalese heuvels. Het platte land zeg maar. Maar begrijp wel dat daar niks plat aan is. Uren bergop, uren bergaf bij een temperatuur van ongeveer 25°C. Het zweet druipt van onze neuzen en valt in ‘t zand voor onze voeten. Voor de lunch wordt er hier of daar bij een huis gestopt en gevraagd of we de huisraad even mogen gebruiken om een kommetje noedelsoep te koken en ‘s avonds vinden we een onderkomen in zeer eenvoudige lokale afspanningen. We brengen de avond door in de keuken bij het open vuur waar de typische nepalese maaltijd wordt gekookt: dhal bath. Dat is : een hoop rijst, een kommetje linzensoep om erover te gieten, een handvol gemengde groeten en voor wie wil gloeiend hete chili’s. We doen niet moeilijk en eten mee wat de pot schaft. Om te drinken hebben we de keuze tussen water en rakshi. Maar water is niet echt betrouwbaar. De andere optie is “rakshi” een distillaat op basis van gierst. Als die van goede kwaliteit is krijg je geen hoofdpijn!

De trekking eindigt in Jiri, vanwaar we ‘s anderdaags met de wagen naar Kathmandu terugreizen. We vertrekken om 6.15u en zijn in de hoofdstad rond 15 u.

We hebben nog anderhalve dag om te douchen!!